آیرودینامیک

رده : تاریخچه, طراحی خودرو, طراحی صنعتی, مقالات, وب نوشت
FavoriteLoading / بررسی فهرست ' rel='nofollow'> + افزودن به فهرست / بررسی فهرست

آیرودینامیک

یکی از مهمترین مسائلی که در طراحی خودرو مطرح است، می باشد. یک خودرو موظف است، با مهندسین هوا و فضا در تعامل بوده و همچنین با این مهم، آشنایی داشته باشد تا بتواند طرحی ارائه دهد که مشکلات آیرودینامیکی آن در کمترین مقدار قرار گرفته و اسگچ های اولیه خودرو با طرح نهایی تفاوت زیادی نداشته باشد.


به طور مثال، اتومبیل‌ هایی با ارتفاع زیاد، باعث کاهش ثبات خودرو می‌شوند که این خودرو ها امروزه متقاضی زیادی دارند. همچنین افزایش سطح روبه‌روی خودروها (نمای روبه‌رو) رواج یافته است. به عبارت دیگر، هم فضای خوشایند و هم بهبود وضعیت آیرودینامیک مورد تقاضا می‌باشد.
رسالت طراحان اتومبیل، پدید آوردن شکل‌های بنیادی است که از نظر آیرودینامیک در وضعیتی عالی قرار داشته باشند. هر چند این نظریه وجود دارد که آیرودینامیک نیازمند دقت زیاد است و بنابراین، متناقض با احساس است، ولی باید مصمم و با روحیه غلبه بر آیرودینامیک اقدام به طراحی کرد.
مدل اولیه آیرودینامیک توسط دانشمند اتریشی، “پل جارای” (Paul Jaray) در سال ۱۹۲۲ ساخته شد که دارای ضریب آیرودینامیک جریان باد در حدود
۲۸/۰ بوده و در آن دو فرم استریم لاینی (Stream Line) با هم ترکیب شده بود.


یکی از مهم‌ترین و متداول‌ترین روش ایجاد تغییر کم هزینه، استفاده از یک پلت ‌فرم (Platform) مشترک بوده که ممکن است سال‌های قبل یک بار با صرف هزینه، تولید شده باشد. حال در این بحث به موضوع پلت‌فرم خودرو و مزایا و معایب استفاده از یک پلت‌فرم مشترک برای چندین محصول می‌پردازیم.

آیرودینامیک

Paul Jaray Aerodynamic Car,1922

سال ۱۹۲۱ میلادی، “ادموند رامپلر” (Edmond Rumpler) آلمانی با شاهکار خود «تروپفن-اوتو» (Tropfen-auto) به ضریب مقاومت آیرودینامیک (CD) 28/0 دست یافت و این در حالی بود که تایرهای اتومبیل رو باز بود تا هر چه بیشتر فرم ساده به شکل قطره نزدیک شود.


اتومبیل‌های امروزی از نظر عامل ضریب مقاومت هوا، بهتر از اتومبیل‌های دهه ۱۹۳۰ هستند، اما با خلق فرم های سه‌بعدی، دست یابی بر فرم‌های جذاب‌تر با آیرودینامیک بهتر بیشتر امکان‌پذیر خواهد بود.
بسیاری از طراحان فکر می‌کنند که درجه آزادی عمل آن‌ها با در نظر گرفتن آیرودینامیک کاهش می‌یابد، ولی در واقع می‌توان گفت که تا زمانی که قوانین به خصوص پایه آیرودینامیک در نظر گرفته شود، احتمال ایجاد فرم‌های مختلف نامحدود است. در واقع بسیاری از طراحان فقط به دلیل آنکه این قوانین اساسی را متوجه نمی شوند، خود را محدود می‌کنند و در بعضی دیگر فقدان درک، آن‌ها را ترسو می‌کند. آن‌ها می‌ترسند در اجرای آیرودینامیک فرم خالی ایجاد کنند.


آیرودینامیک

Edmond Rumpler,Tropfen-auto,1921



فرم اساسی و پایه برای کاهش مقاومت، یک قطره است. اما دم دراز، نامناسب است. بنابراین می‌توان آن را برید. بدنه در مجموع می‌تواند به شکل یک قطره اشک باشد. یا اینکه قسمت‌های منفرد مثل کابین و گلگیرها می‌توانند به شکل قطره‌های اشک باشند، که بهینه‌سازی شده و با هم ترکیب شده‌اند.
این فرم‌ها دارای بهترین عامل ضریب مقاومت آیرودینامیک (CD) ‌هستند، مثل فرم بدنه هواپیما، این فرم‌ها تقریباً گرد هستند و وقتی از جلو به آن نگاه می‌کنیم، کناره‌های آن نیز ملایم و نرم و دارای سطح ساده می‌باشد. ولی در مورد اتومبیلی که برای خیابان طراحی شده است دستیابی به چنین فرمی مشکل است. به هر حال، حداقل کناره‌ها یا سطوح ساده باید نرم و ملایم باشد. البته الزامی است که یک مدل نمونه با یک مدل به اندازه واقعی ساخته شود تا در جریان هوا مورد بررسی قرار گیرد.


آیرودینامیک

Mercedes-Benz IAA Concept, Aerodynamic Test

آیرودینامیک

Lewis Hamilton visit in the Mercedes wind tunnel and in the driving simulator, Stuttgart
تمام حقوق محفوظ است، استفاده از محتوا، نقل قول و یا اشتراک با ارجاع به منابع آزاد می‌باشد.

دیدگاه شما درباره این نوشتار چیست؟

دیدگاه شما:


Loading Facebook Comments ...
Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On Instagram